Dag 127. De muren komen dichterbij.

Twee weken verder, en het lijkt er niet op dat we binnenkort weer naar kantoor mogen. Maar het leven gaat gewoon verder, voor mij in ieder geval. Wat dat betreft zijn er genoeg mensen die het een stuk lastiger hebben, dus ik mag niet klagen. Doen we wel natuurlijk, want Nederland.

Het weer zat lekker mee, wat zowel een zegen als een vloek is. Je kunt lekker wandelen en lunchen in de zon. Maar als je aan het werk moet en vol in de zon zit, had je toch liever een bak regen.

Met nog een paar middagen, een laag per keer, was de bordermuur eindelijk af. Daar kunnen de soviets nog wat van leren.

Nu lagen er nog twee hopen aarde in de tuin, en dat kon goed gebruikt worden om alles wat op te hogen. Gelukkig had ik wat hulp, iemand die het ook zat was om dag in dag uit binnen te zitten. En dan gaat het toch snel met zijn twee├źn. Inclusief kruiwagen van Alex & Marije, met hip nieuw wiel dat schijnbaar niet lek kan.

Snel nog even wat planken aan elkaar geschroefd om de aarde makkelijk te dumpen. Zo gepiept.

En dan het eindresultaat. Tadaa!

Mist alleen nog wat planten. Dat zijn er nu twee: de laurier, en een fancy plant waarvan ik de naam nu alweer kwijt ben. Dus een grote bestelling online geplaatst, 150+ euro aan plantjes. Enige nadeel: ik ben niet de enige die wil tuinieren. Verwachte levertijd is helaas 4 weken.

De laag aarde is nog niet helemaal hoog genoeg, dus daar moet nog een kuub tuinaarde bij. Daarover ben ik nog in discussie over de verzendkosten, maar gezien de planten heeft het geen haast. Tot dan maar de tuin en het huis op orde brengen, als een voorjaarsschoonmaak.

Begonnen bij de slaapkamer, en vanaf nu volg ik het advies om niets onder het bed te bewaren. Wat een ongelooflijke berg stof! En kan iemand me vertellen waarom ik de voedingen van mijn vorige twee PC’s in een doos in de kast heb bewaard? Samen met een hoop andere zooi waar ik nooit wat mee ga doen.

Deze ook maar eens een wasbeurt gegeven. Beetje warrige kapsels, maar blijft jeugdsentiment.

Over warrig gesproken: zonder kantoor trouwens ook geen scheermes. Eens kijken wat het wordt met wat meer baard.

Voor nu nog even van het lekkere weer blijven genieten. En de hangmat ophangen!

Nog wat contact vanuit kantoor: een pak om een cake mee te maken. Best een leuk idee, mis alleen nog een cakevorm.

Ook spellen spelen blijft wat behelpen. Pathfinder Adventure Card Game gaat best goed via Tabletop Simulator. Technisch dan he, want het laatste scenario hebben we al twee maal gefaald. Verder had een collega nog een leuk idee: Railroad Ink spelen via Whatsapp. Iemand stuurt de dobbelstenen door als foto, iedereen tekent, meeste punten wint. Mist net wat sfeer, maar wel leuk!

Met de rest van het jaar nog in onzekerheid, is er twijfel of ik eind van de zomer nog naar Oostenrijk kan. Dus dan maar een stukje digitale vakantie. Nu hou ik van het uitzicht, de alpen en het eten. Maar ook van een stukje techniek. Hoe vreemder hoe beter. Dat is ook de reden dat de route door Oostenrijk langs een aantal bijzondere bergbanen gaat. En hierbij dan maar een tentoonstelling van bijzondere bergbanen door de alpen heen, ter lering ende vermaak. Kom je er gelijk achter of je dezelfde rare kronkel als ik heb.

Beginnen we bij de Stanserhorn CabriO. In gezeten, of beter gezegd, gestaan. Briljant stukje techniek.

Uit dezelfde regio: de Titlis Rotair. Het roteren voegt echt niets toe, en je stikt van de toeristen, maar cool is het wel.

Door naar Oostenrijk, met de Galzigbahn. Een funitel, met twee kabels aan de zijkant, is sowieso al zeldzaam. Bij deze hebben ze er ook nog een onnodig complexe techniek in het basisstation ingebouwd. Zal vast een reden hebben, ik vind het er spectaculair uitzien.

In Oostenrijk is ook de Hochjochbahn. De meeste kabelbanen komen in twee smaken: een hoop cabines die rond gaan, of twee cabines die heen en weer gaan. Hier zijn ze creatief geweest: vier cabines die heen en weer gaan. Met verplichte overstap halverwege. De muziek moet je even negeren.

De meeste bergbanen zijn een stoeltjes of gondels. Maar waarom niet allebei? Dat dachten ze voor de Penken Kombibahn. Je moet even je stations ervoor herontwerpen, maar dan heb je wel creativiteit getoond!

Als je meer mensen in een cabine wil, dan kun je het oppervlak vergroten. Zie daarvoor de Ahornbahn. Je kunt ook de hoogte in: tweede verdieping erop! Precies hoe de Twinliner gebouwd is.

En als laatste zijn er 3S banen. Niet 1, niet 2, maar 3 kabels. En dan grote cabines rondjes laten draaien. Er zijn er al meer van, maar een van de spectaculairste lijkt me degene die ze tegen de Klein Matterhorn aan hebben gebouwd. Zermatt staat erg hoog op de lijst van plekken om nog een keer naar toe te gaan. Het filmpje hieronder begint in Zermatt zelf, en eindigt op Klein Matterhorn. Dat is een beste berg bergbanen!

Sluit ik af met een leuk zoekplaatje, gestolen van een collega. Kun je me vertellen waar in Nederland dit is? Zonder op de kaart te kijken, natuurlijk.

1 thought on “Dag 127. De muren komen dichterbij.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *